Ik ben hier niet om vrienden te maken

Een loopbaanbegeleidingsavond liep uit tot... Ja, tot wat eigenlijk?

“Wat is jouw talent?”
Ik nam plaats aan een klein tafeltje met twee anderen en een coach. We droegen naamstickers en voor ons lag het ‘menu’ van de avond en een pen.
De coach, iets harder: “Wat is jouw talent?”

En wat er dan altijd gebeurt, daar word ik zó moe van. Dat beschaamd naar elkaar kijken en schuchter lachen en dan nog eens naar je nagelriemen turen. We zijn allemaal eind twintig, volwassen, in hetzelfde schuitje. Kom op nou toch.
De coach probeerde het nog eens, maar ik onderbrak haar al. “Mijn talent…” En ik zag haar vanuit mijn ooghoek opgelucht ademhalen, “mijn talent is observeren. Ik kan goed luisteren en ik weet dingen helder te formuleren.” ‘Dingen’ formuleren klinkt dan weer allesbehalve helder, maar you get it. Ik was dat gekkie dat weer lekker als eerst het woord nam, dat zich weer lekker voor schut zette en helemaal niet verlegen was. “En uhm, zonder op te scheppen, ik kan goed schrijven geloof ik.”
Oké, oké, easy cowboy.
De coach keek me blij aan en ging door naar de anderen. Mijn ronde was in twee minuten voorbij en ik luisterde vervolgens de andere 43 minuten naar het “Ik weet niet waar ik goed in ben,” van anderen. Vond ik helemaal niet erg, ik kan namelijk heel goed luisteren.

Ik ging naar een loopbaanbegeleidingsavond in het NRC Café. Ik had mezelf opgegeven omdat ik momenteel in een fase zit waarin ik niet zo heel goed weet wat ik met mijn opleiding kan. Of ik daar wel wat mee wil en of dat ik niet moet kiezen voor omscholing. Last van keuzestress.

In de eerste ronde moest je je talenten benoemen. In de tweede werd je droom besproken. En alles kon hè, niets was te gek. Ik hoorde “dagenlang op het strand liggen” en “met mensen werken.”
Mijn droom was alleen maar “om acht uur ’s ochtends in een regenpak naar mijn werk fietsen, daar een kopje koffie met collega’s drinken en de dag beginnen. Een ritme hebben en werk hebben waar ik een steentje kan bijdragen aan de maatschappij.” Zoiets. Wat voor werk dat dan zou zijn zou ik later deze avond wel horen, dacht ik.
Er werd gelachen om mijn droom. Iemand zei “In een regenpak ja?” Nee druif. Bij wijze van.

Tijdens de derde ronde werd er gekeken of jouw talent en droom bij elkaar pasten. Wat zou dan je volgende stap zijn. Je verwacht dan toch een beetje dat iemand door gaat vragen en weet ik veel, een aantal beroepen gaat opsommen. Maar omdat ik zelf al ergens het woordje basisschooljuf had laten vallen, werd daar zo op door gehamerd, dat ik helemaal niet meer durfde te zeggen dat ik daar dus heel erg over twijfelde en dat ik wel wat advies kon gebruiken.

Je weet natuurlijk dat je na een loopbaanbegeleidingsavond niet gaat thuiskomen met een kant-en-klaar plan. Je weet dat de coaches daar niet zeggen: wacht eens even, ik denk dat ik wat voor je weet, jij zou het echt heel goed doen als grondstewardess. Als je zo even na afloop wacht, schrijf ik je nummer op, ik heb nog wel een baan voor je.

Na gisteren wist ik namelijk precies weer waar ik eigenlijk al drie jaar over twijfel: ik zou kunnen gaan freelancen als journalist, maar ik zou ook de Pabo kunnen gaan doen. Of allebei. Of bloemist kunnen worden. Of bakker. Lijkt me ook allemaal leuk namelijk.
Ik hoopte op wat meer verheldering. Gelukkig kan ik zelf heel goed dingen helder formuleren.

Hebben jullie ervaring met een loopbaanbegeleider? Zo ja, hielp het? En nog belangrijker: ben je blij met je baan/opleiding?

2 reacties

  1. Laurent zegt:

    Ik heb eens een trajectgedaan dat de Zelf Konfrontatie Methode gebruikte, en in tegenstelling tot hoe het klinkt is dat helemaal niet zweverig.

    Wat het doet, is het je je gevoelens bij allerhande positieve en negatieve zaken die je zèlf vertelt laten noteren, en later moet je die dan via een bepaald systeem van bepaalde scores voorzien.

    Vervolgens wordt er via statistische methoden geanalyseerd welke aspecten voor je belangrijk zijn, en daar komen dingen uit die je al wist, maar ook wel verrassende zaken.

    Heeft voor mij wel wat dingen helderder gemaakt destijds.

Laat een reactie achter

Tweet about this on Twitter0Share on TumblrShare on Facebook0

Dit wil je ook weten

Over Hartklop

Leuk hoor Girls, maar wij wonen niet in Manhattan en hebben ook geen eBookdeal of vriendinnen die uit rehab gehaald moeten worden. Lees meer over Hartklop.

Contact

Contact met Hartklop? Dat kan via mail@robinsmits.nl.

Veelgestelde vragen

Antwoord op alle vragen die binnenstromen. Bekijk de FAQ.