De zeven problemen van werkzoekenden

Ik gooide oude schoenen weg voordat ik nieuwe had. En daar komen dan wat problemen bij kijken.

Eind september ben ik gestopt met werken bij een heel leuk café. Ik werkte daar 2,5 jaar. Het was heel hard werken en tot diep in de nacht bier tappen begon me tegen te staan. Bovendien ben ik nu een jaar afgestudeerd en ik vond het weleens tijd worden ook daadwerkelijk wat met deze studie te doen.
Eigenlijk ben ik dus gewoon keihard werkloos. Werkzoekende klinkt vriendelijker en ik ben een sucker voor mezelf voor de gek houden, dus werkzoekende it is.

Ik ben natuurlijk niet de enige. En we hebben het niet makkelijk als werkzoekenden. Hier onze grootste problemen.

Geen ritme hebben That is, qua tijd, niet qua dans, want ik heb me toch een ritme-gevoel.
Er is niemand die er wat van zal zeggen als ik tot half twaalf in bed blijf liggen. Ja, de hond zou boos de slaapkamer binnenstormen. Maar die kan helemaal niet praten. En als ik hem zou uitlaten en ik zou weer terug in bed kruipen, zou hij erbij springen. Dus aan hem heb je ook niks.
Geen ritme hebben is niet fijn. Je haalt de dagen door elkaar. Wordt boos als mensen overdag niet met je willen afspreken omdat zij wel een baan hebben. Er zijn dagen bij waarop je niet uit je pyjama stapt. Je ontbijt met paprikachips en dineert met zelfgebakken-niet-te-eten-zo-saai bananenbrood van Rens Kroes. Sowieso ga je maar eten uit verveling. Of series kijken. Heel veel series kijken. Overal om huilen…

Geen geld hebben Ja, nee, dat is nogal wiedes. Er komt niets binnen, er gaat alleen maar uit.
Zorg er dan ook voor dat je flink hebt gespaard. Ik wist bijvoorbeeld dat mijn werkloze periode eraan zat te komen en heb daarom een paar maanden geld opzij gezet zodat ik het een flink aantal maanden kan uitzingen en niet meteen in de stress hoef te schieten als mijn sollicitatiebrief niet eens gelezen wordt. Natuurlijk is dit geen ideale oplossing, dat geld raakt ook ooit op, maar het geeft me wel de ruimte na te denken wat ik nu wil en wat ik kan.

Niet begrijpen wat je kunt Iedere doordeweekse dag ga ik langs alle vacaturesites en sla ik alles op waarvan ik ook maar een klein beetje denk dat ik die functie kan vervullen. En dat is dan een hoop. Lees ik die vacatures nog eens goed door, met regelmatig gegoogle wat het nu allemaal betekent, dan blijft er niet zo heel veel over. Wat kun je nu echt met je studie? Sommige studies zijn zo breed dat je zowel gynaecoloog kan worden als meesterpatissier. Maar een passende baan vinden, is een ander verhaal.

Pijnlijke stiltes tijdens het avondeten Hoewel ik introvert ben, hou ik wel van kletsen tijdens het avondeten. Daarom zullen er bij ons aan tafel ook niet zo gauw tumbleweeds voorbij rollen. Er wordt altijd wel gekletst, al gaat het over wat de hond op dat moment zou kunnen denken (onze hond heeft nogal een druk, sociaal leven). Maar als je overdag niets te doen hebt, heb je ook niet zoveel te vertellen.

Geen weekend, of eigenlijk, altijd weekend Een groot deel van werkend Nederland kan op vrijdagmiddag “Weekend!” roepen. Ik kan dat ieder moment van de week roepen. Klinkt heerlijk. Is het niet.

Vervelende vragen van vervelende mensen In sociale gelegenheden vertellen wat je doet is, als je werkloos bent, niet mijn favoriete onderwerp. Ik begin er dan ook gewoon niet over. Gelukkig zijn er mensen die wél altijd over werk willen praten. “Wat doe je zoal de hele dag? Waar verdien je nu je geld mee dan? Heb je ze al gevraagd waarom ze je niet hebben aangenomen? Heb je al op hier dan een grote vacaturesite gekeken? Ken je niemand die een goed woordje voor je kan doen? Ben je al eens naar een loopbaanbegeleidingsavond geweest?”

Sowieso dat ze je brief niet lezen Ik klink nu heel onredelijk maar: HEB JE MIJN BRIEF NIET GELEZEN OFZO? Ik schreef vorige week een sollicitatiebrief die zó leuk en goed en origineel was, dat ik eigenlijk al meteen mijn broodtrommeltje, aktetas en mantelpak uit de kast had getrokken voor mijn eerste werkdag. Ik kreeg binnen twee minuten (echt waar) het antwoord dat ik helaas niet in aanmerking voor de functie kom.

Ben jij ook werkzoekende en zou je na het lezen van dit blog het liefst de handdoek in de ring willen gooien? Niet doen. Ik geloof heel erg dat er op een dag een baan voor ons is. Ergens. In 2056.

8 reacties

  1. Aïsha zegt:

    Hmpf, net iets te herkenbaar!! In de war met de dagen vooral. Gelukkig moet ik mn bed wel uit om m’n zoontje naar de creche te brengen en verplicht ik mezelf om dan echt wel dingen te gaan doen. Toch nog een beetje ritme.

  2. Jennifer zegt:

    Robin, Ik herken alles! En dat terwijl ik nog maar een paar maanden aan het zoeken ben… Tot nu toe heb ik me hier het meest aan geërgerd:

    1. Solliciteren bij een bedrijf dat zich met taal bezighoudt, 500 reacties binnenkrijgt en vervolgens iedereen laat weten dat het toch om een ander soort functie ging (een taalbedrijf kan zelf geen duidelijke vacature schrijven).

    2. Bedrijven die niet willen dat je ‘braaf’ schrijft dat je de competenties hebt die ze vragen (‘Hoi, ik kan niks van wat jullie vragen, maar goh hee, ik solliciteer toch maar even. Lijkt me wel lachen”) maar liever iets lekker geks willen hebben.

    3. Bedrijven die verwachten dat je met minstens vijf goede ideeën in je brief komt (lekker gratis advies inwinnen).

    4. Bedrijven die om vijf minuten voor vijf op vrijdagmiddag een afwijzing sturen. Kunnen zij in ieder geval zorgeloos het weekend in (en jij niet, ook al heb je technisch gezien altijd weekend).

    Anyway. Om te eindigen met iets positiefs: wat kickass dat je je horecabaan hebt opgezegd (dat lijkt me heel eng dus sowieso credit!). En op basis van je blog twijfel ik niet aan hoe goed je brief was, dus the finger voor de mensen die zo stom waren het niet te lezen.

    • Robin zegt:

      Oh wat is dit deprimerend. Wat vervelend voor je. Ik hoop heel, heel, heel erg dat er wat op je pad komt binnenkort.

      En dank je wel voor je compliment, héél lief en ik steek hem lekker in mijn zak!

  3. Kimberly zegt:

    Wat heb ik gelachen om je blog, ondanks dat het een verdrietig onderwerp is.
    (Ik schreef er begin oktober ook een blog over: http://www.kimberlykrul.nl/een-dag-uit-het-leven-van-een-werkloze/ !) Vooral dat van die wekker en wakker worden enzo.

    Je schrijft echt leuk, dus ik snap niet dat niemand je brieven leest/ je aanneemt…

    Sprankeltje hoop: ik was dus ook werkeloos, juist: WAS. Ik heb een baan, niet wat ik zocht, (zeg maar gerust: compleet niet waarnaar ik op zoek was), maar hee het betaald de huur! Gevonden via via, dus die tip zou ik je nog kunnen geven: Vraag actief rond in je omgeving of iemand nog een leuke baan weet voor je.

    Of stuur de link van deze blog mee met je sollicitatiebrieven :) Kan me niet voorstellen dat het niet automatisch de gun-factor creëert bij je toekomstige baas/bazin!

  4. Marieke zegt:

    Ik weet hoe goed en leuk je bent, zou je zo aannemen als het kon! Je mag mij altijd als referentie opgeven hè, mocht het nodig zijn? Ondertussen duim ik heel hard voor je!

  5. Hesteranne zegt:

    Heel herkenbaar! Ik ben inmiddels drie jaar afgestudeerd maar ik heb nog steeds geen ‘serieuze’ baan gehad. Af en toe heel frustrerend maar de aanhouder wint toch? :D

  6. Wauw, ik kende je blog niet, maar kom aanwaaien via Team Confetti. En ik word nu al blij van je blog, ondanks dat dit niet per se een vrolijk stuk is. Maar wel herkenbaar, want werkzoekende zijn is best wel poep. Oke, wat ik dus eigenlijk wilde zeggen: blijf maar lekker schrijven, want anders ga ik je blog voor niks volgen.

Laat een reactie achter

Tweet about this on Twitter0Share on TumblrShare on Facebook0

Dit wil je ook weten

Over Hartklop

Leuk hoor Girls, maar wij wonen niet in Manhattan en hebben ook geen eBookdeal of vriendinnen die uit rehab gehaald moeten worden. Lees meer over Hartklop.

Contact

Contact met Hartklop? Dat kan via mail@robinsmits.nl.

Veelgestelde vragen

Antwoord op alle vragen die binnenstromen. Bekijk de FAQ.