St. Vincent

St. Vincent is een leuke en lieve film, maar dat komt eigenlijk vooral door Bill Murray en Jaeden Lieberhe.

Geef me Bill Murray en ik ben je man. Bill Murray is namelijk iemand die wél op je feestje komt. Mocht ik morgen een feestje geven ter ere van de eerste liveshow van The Voice of Holland, iets waar ik sterk aan zit te denken, en ik zou Bill uitnodigen, dan zou hij er nog zijn ook. Sterker nog, hij zou om vijf voor half negen aanbellen, net op tijd om mee te klagen over dat Goede Tijden, Slechte Tijden altijd zo lang doorgaat op de vrijdag.

Bill Murray is een man waar ik stiekem een beetje verliefd op ben. Het is een rare verliefdheid. Het is niet dat ik, zoals ik dat bij Channing Tatum (goede acteur overigens) wel heb, een relatie met Bill zou willen. Maar het is meer: echt fijn om Bill erbij te hebben. Zo iemand bij wie je graag in de buurt bent. Dat alles dan goed komt. Nu ben ik nog nooit in de buurt van Bill (of Channing) geweest, maar ik kan me dat zo voorstellen. Dat zal alles te maken hebben met zijn geruststellende rol in Lost in Translation.

Zijn rol in St. Vincent is overigens iets minder geruststellend. Hoewel, later blijkt dit dan weer wel, maar vergeet dat ik dat heb gezegd en ga er gewoon heen alsof je dit helemaal niet gelezen hebt.
Hier, let op: de cynische oorlogsveteraan Vincent krijgt te maken met nieuwe buren; alleenstaande moeder Maggie en haar zoon Olivier. Hij vindt dit een heel gemene grap van God, maar besluit toch, wanneer zijn bankrekening het nulpunt heeft bereikt, zijn nieuwe buren te helpen. Hij stelt Maggie voor op haar zoon te passen wanneer zij moet overwerken. Ze gaat in op dit aanbod en Vincent neemt Oliver mee op allerlei avonturen waar je 12-jarigen niet mee naartoe zou moeten nemen.

Dolkomisch en spannend allemaal. Nee, echt, het is een heel lief verhaal en naast Bill speelt Jaeden Lieberhe (Olivier) ook geruststellend. Geruststellend als in: er zijn dus wel heel jonge jongens die niet totaal vervelend in een film worden. Iets dat voor mij wel gebeurde met die betweterige Sam in Love Actually, wát een irritant joch. Jaeden zet gelukkig een nuchtere en vroegwijze, soms aandoenlijke Olivier neer.

En dat is dan de verrassing van de film, want St. Vincent schiet lekker in de clichés. Dat is niet heel erg, want Bill Murray dus, en die is zijn leuke zelf, maar de film had hier en daar wat meer mogen schuren.

Aan het einde van de film wordt het allemaal een beetje te sentimenteel. Dat weerhield me overigens niet tranen met tuiten te huilen. Nu huil ik heel snel, dus huilen bij een film is voor mij niet per se a good thing.
Maar voor een fijn, lief verhaal en heel leuke acteurs, zou ik het wel weten en als de wiedeweerga een kaartje kopen.

Laat een reactie achter

Tweet about this on Twitter0Share on TumblrShare on Facebook0

Dit wil je ook weten

Over Hartklop

Leuk hoor Girls, maar wij wonen niet in Manhattan en hebben ook geen eBookdeal of vriendinnen die uit rehab gehaald moeten worden. Lees meer over Hartklop.

Contact

Contact met Hartklop? Dat kan via mail@robinsmits.nl.

Veelgestelde vragen

Antwoord op alle vragen die binnenstromen. Bekijk de FAQ.