Not That Kind of Girl

Even lijkt het alsof ik een recensie schrijf over 'Not That Kind of Girl' maar stiekem heb ik het over 'Sex and the City' en 'Girls'.

Ik lees dus ook het boek van Lena Dunham. Dit klusje gaan we klaren, dacht ik. Kom maar op. Dit gaan we doen.
Ik vond namelijk dat als je op je blog zet dat je schrijft voor de generatie waar Lena Dunham een serie over heeft gemaakt, dat je dan ook het boek moet lezen. Ook al heb je een haat-liefdeverhouding met Lena of Hannah of allebei.
Waarschijnlijk ben ik de enige twintiger die liever naar, volgens de Volkskrant, een ‘gepolijste yuppenreeks’ zoals Sex and the City kijkt, dan naar het ‘rauwe’ en ‘echte’ Girls. Rauw en echt? Ga toch weg.

Misschien kan ik de New Yorkse realiteit niet aan hoor, dat kan ook. Maar ik geloof gewoon niet dat Girls meer in de buurt komt van het leven van twentysomethings in New York, dan wat dan ook. Dit gaat geen pleidooi worden voor Sex and the City, want dan zou ik over een half jaar nog niet klaar zijn. Maar even dit: in de tijd dat Sex and the City op televisie kwam, vonden we dat allemaal nieuw en verfrissend. Ik weet nog dat ik het voor het eerst keek. Ik woonde nog bij mijn ouders en mijn moeder liep rond en bleef af en toe stilstaan om een scène mee te pakken. Het was de aflevering waarin Samantha een man heeft ontmoet met de “funkiest tasting spunk.” Ik hield met samengeknepen billen mijn moeder even in de gaten. Ze bleef stoïcijns voor zich uitkijken. Vond ze helemaal niet raar.
Later bleek mijn moeder de grootste fan en zat ze als één van de eerste Nederlanders in de bioscoop naar De Film te kijken. Deze liefde ging overigens een beetje over. Vraag haar anders eens naar de tweede film van Sex and the City. “Ja, dat is dus gewoon een modeshow. Helemaal geen verhaal.”

Nu vinden we Girls allemaal nieuw en verfrissend. “Ze durven te laten zien dat ze niet mooi zijn en dat ze slechte seks hebben!” Ik kan jullie nu wel heel wijsneuzerig wijzen op een stel afleveringen van Sex and the City (waar mijn computer steevast ‘Seks’ van maakt, lief) waarin Carrie nou niet bepaald een knappie is en waar haar date al bij één aanraking klaarkomt. Maar nee, geen pleidooi, geen pleidooi.

Girls werd voor mij op een gegeven moment gewoon te gek. Niet te gek als in: vet leuk. Maar gewoon te raar. Vriendinnen die veel te snel gaan trouwen met een eikel. Vriendinnen die überhaupt nooit eens aardig zijn voor elkaar. Vriendinnen die opgehaald moeten worden uit rehab. En zoals Sylvia Witteman al schreef: “Ook komt er een eind aan hoe vaak je iemand depressief op een wc wil zien zitten met een half opgegeten cupcake.”

Goed. En dan nu het liefde-gedeelte van mijn verhouding met Lena en Hannah.
Het enige geruststellende aan Girls is dat Hannah ook blokkeert als ze wat belangrijks moet doen. Als haar essays (zomaar uit het niets overigens) gepubliceerd gaan worden als een eBook, komt er niets uit haar handen. Ja, een paar héél vervelende dwangneuroses.
Toen ik een paar jaar geleden wat groots kon gaan schrijven, zat ik ook liever rijstwafels te smeren en keek ik ook iedere dag Pocahontas.

Als Lena te gast is bij Alec Baldwin (wat je hier kunt luisteren), is ze gewoon een héél leuk en lief iemand die verdorie nog heel slim is ook. En die aflevering waarin Hannah een one night stand heeft met Joshua (Patrick Wilson) is mijn lievelings. Haar monoloog in de aflevering is ontwapenend. De reactie van Joshua hierop ronduit pijnlijk; alsof hij kauwgom aan zijn vingers heeft en er moeite mee heeft het eraf te krijgen. What the hell heb ik nou weer in mijn bed liggen?

Nu heb ik nog niets over het boek gezegd. Maar dat komt misschien nog wel. Stiekem heb ik het ook nog helemaal niet uit omdat ik na ieder hoofdstuk een stukje ongelukkiger word.

6 reacties

  1. Susanne zegt:

    Ik heb mezelf bij dat boek echt moeten dwingen het uit te lezen. Ik snap de hype ervan echt niet! Succes met de rest van de hoofdstukken :-)

  2. Robin zegt:

    Haha dank je, maar ik heb heel verstandig besloten het even weg te leggen!

  3. Martijn. zegt:

    Ik vind het leuk, dit. En is er een audiobook van Lena Dunham? Want dan durf ik het misschien wel aan. Niet dat ze zo’n mooie stem heeft, maar dan hoef ik geen boek vast te houden bij een moeilijk lampje, en kan ik het gewoon op m’n telefoon zetten, naast m’n kussen leggen en dan is het net alsof Lena Dunham me ‘s avonds voor het slapengaan een verhaaltje voorleest.

  4. Paul zegt:

    Ik ben nog maar net begonnen met het boek, dus heb ik er geen oordeel over. De serie is niet heel geloofwaardig, maar af en toe zit er weer een pareltje van een aflevering tussen waardoor ik toch maar weer verder kijk.

  5. Jacqueline zegt:

    Ik leg het boek ook steeds weg. Maar dat komt omdat het dan langer duurt voor ik hem uit heb. Wat een fijn boek zeg :)

    Ik vind het juist heel realistisch, ook als je in Amsterdam/Berlijn woont. Grappig! Al die voorbeelden die je noemt, daarvan denk ik: volgens mij heb ik dat wel es zien gebeuren in mijn omgeving.

    • Robin zegt:

      Hee wat goed dit, je bent de enige van wie ik deze kant hoor.
      Het is natuurlijk voor veel mensen ook realistisch, gisteren zat De Duif in Amsterdam behoorlijk vol toen Lena Dunham daar geïnterviewd werd. En ik kan me zo voorstellen dat daar een heleboel mensen waren die het met je eens waren :-)

      En oh ik snap je zo goed met een boek wegleggen zodat je er langer plezier aan hebt!

Laat een reactie achter

Tweet about this on Twitter0Share on TumblrShare on Facebook0

Dit wil je ook weten

Over Hartklop

Leuk hoor Girls, maar wij wonen niet in Manhattan en hebben ook geen eBookdeal of vriendinnen die uit rehab gehaald moeten worden. Lees meer over Hartklop.

Contact

Contact met Hartklop? Dat kan via mail@robinsmits.nl.

Veelgestelde vragen

Antwoord op alle vragen die binnenstromen. Bekijk de FAQ.