Marc-Marie Huijbregts – In stukjes

Lees dit boek om te zien dat Tilburg ook een ander soort inwoner heeft dan Roy Donders, stylist van het zuiden.

Bij Marc-Marie Huijbregts denken toch veel mensen dat hij dom is, denk ik. Ik weet niet, dat idee heb ik. En dat komt dan niet omdat ik hem zelf stiekem dom vind, want dat vind ik helemaal niet. Als hij aanschuift bij De wereld draait door vind ik hem juist de enige die wat zinnigs te melden heeft. Maar als je het over Marc-Marie hebt, gaan mensen toch al gauw zijn stem nadoen, met van die dommige hoofdbeweginkjes en zeggen ze heel vaak “Echt waar, da’s echt!”
Dat zijn ook die mensen die steeds Vlaams proberen te praten zodra het over België gaat of zichzelf een moeilijk Limburgs accent aanmeten als ik vertel dat ik uit Brabant kom.
Hou daar eens mee op.

Ik vind Marc-Marie een verademing bij een programma als De wereld draait door, en ik heb veel van zijn voorstellingen gezien, dus, dacht ik, laat ik zijn verhalenbundel kopen en lezen.

Ik las In stukjes in één middag uit. Moest zelfs tussen twee afspraken door met de fiets een tussenstop maken bij een vreselijke Starbucks zodat ik lekker zittend in een stoel zijn boek kon uitlezen.
Daarna gaf ik het boek aan mijn moeder (die ik overigens nog nooit zo hard heb zien lachen om een boek, afwisselend met een ontroerd “Oh…”), excuses dus dat ik er niet uit kan quoten. Maar laat me dit zeggen: koop het gewoon lekker zelf, joh. Zeker als je uit Brabant komt, koop het.

Want dat is het. Ik lees zijn verhalen en loop in gedachten door de straten van Tilburg. Ik hoor ook hoe dit klinkt; alsof Tilburg een mooie, oude, pittoreske stad is. Niets van dat. Tilburg is lillik maar voor mij iets van vroeger. Ik was te jong om De Zanzibar heel bewust mee te maken, maar als ik dit filmpje zie van Marc-Marie en Karin Bruers, denk ik: “Ja, ja! Zo gaat het in Brabant.” Of zoals Rietje en Jeanne worstenbroodjes aanprijzen.

Goed, tot zover de redenen waarom ik het boek ging lezen. Ik las het en ik moest er heel hard om lachen, en was ook soms ontroerd omdat uit ieder verhaal blijkt dat Marc-Marie het niet altijd makkelijk heeft gehad

Ik vind het jammer dat het allemaal wat aan de oppervlakte blijft. Of ja jammer, hoe jammer kun je dat vinden. Iemand die een autobiografie schrijft en dan niet te diep gaat over zijn vader en moeder, dat is zijn goed recht. Maar ik vind het wel zonde. Het vraagt namelijk om meer verhalen en de meeste verhalen kende ik al, uit zijn voorstellingen.
Hij vertelt steeds wat er aan de hand is: leuke anekdotes over schaamte of de vileine dingen die hij ooit eens zei tegen collega’s, maar wat het echt met hem doet, komt niet naar voren. Terwijl je daar als lezer wel nieuwsgierig naar wordt gemaakt. Zo kom je nog niet meer van hem te weten en dat maakt de titel In stukjes dan ook erg kloppend.

Toch: koop dat boek. Het is ontzettend vermakelijk en lief. Vooral het laatste verhaal over zijn man Karim, waarvan zijn Algerijnse familie niet weet dat hij homo is en Marc-Marie daarom maar een madame uit Holland is.
Om alvast te lezen: de briefwisseling tussen Marc-Marie en Barbra Streisand.

1 reactie

  1. Paul zegt:

    Ja, deze staat nog op mijn leeslijstje. Helaas moet ik me eerst nog door een boek van Lena Dunham worstelen.

Laat een reactie achter

Tweet about this on Twitter0Share on TumblrShare on Facebook0

Dit wil je ook weten

Over Hartklop

Leuk hoor Girls, maar wij wonen niet in Manhattan en hebben ook geen eBookdeal of vriendinnen die uit rehab gehaald moeten worden. Lees meer over Hartklop.

Contact

Contact met Hartklop? Dat kan via mail@robinsmits.nl.

Veelgestelde vragen

Antwoord op alle vragen die binnenstromen. Bekijk de FAQ.