Frances Ha

Ik keek de film 'Frances Ha' en vond hem briljant. Ik werd verliefd op Greta Gerwig en opnieuw op New York. Ja, je scherm is oké, de film hoort zwart-wit.

Goed, Frances Ha dus. Frances Ha (Greta Gerwig) is het personage dat Lena Dunham eerst voor ogen had, geloof ik, maar dan niet zo gek. Waar Hannah Horvath in Girls een tikkeltje uit de bocht vliegt en een wattenstaafje te diep in haar oor steekt, gaat Frances, die lieve Frances, in haar eentje naar Parijs. Een stuk minder raar, als je het mij vraagt.

Wat ik zo leuk vind aan Frances Ha, is dat de hele film een pijnlijk feest van herkenning is. Ik vind dat mensen die “zo herkenbaar” gillen, over het algemeen een klap in hun gezicht mogen krijgen. Maar dat zijn dan ook vaak de mensen die “leest als een trein” zeggen, of “stukje creativiteit” zeggen. Dat doen wij niet. Dus laten we het woord ‘herkenbaar’ maar gewoon gebruiken.

Haar danscarrière komt niet van de grond. En hier wordt het al herkenbaar. Ik ambieerde ooit ook een danscarrière. Op mijn zestiende deed ik, zonder enige ervaring, auditie voor de dansacademie. Mijn ouders haalden of een heel gemene grap met me uit door me niet tegen te houden, of ze waren zo onder de indruk van hun eigen kind, dat ze niet zagen dat mijn iets te dikke lichaampje never nooit die auditie zou halen.

Frances woont samen met haar vriendin Sophie, die haar op een pijnlijke manier afwijst, door ineens te gaan samenwonen en later te verhuizen naar Japan, zonder het direct aan Frances te vertellen. Je voelt aan alle kanten dat de vriendschap aan het wankelen is. Dat het voor Sophie wat te benauwend wordt, waardoor Frances alleen maar meer gaat klemmen.

Zo’n afwijsvriendin hebben we allemaal wel. Zo eentje waar je steeds energie in blijft stoppen, maar dat er dan niets uitkomt. Dat je jezelf blijft afvragen waar het mis is gegaan. Er is niks mis gegaan, jullie zijn gewoon geen goede vriendinnen voor elkaar.

Och Frances, ze is zo lief. In haar eentje vertrekt ze vanuit New York voor twee dagen naar Parijs. Twee dagen, een weekend, omdat ze op maandag een belangrijke afspraak heeft. De eerste dag slaapt ze weg door haar jetlag. De dag daarop is ze alleen maar bezig vage kennissen die in Parijs wonen te bereiken. Het doet me denken aan toen ik in mijn eentje voor een paar dagen naar Vlieland ging. Ik miste de boot, waardoor ik een hele middag in Harlingen-Haven moest doorbrengen. In het donker kwam ik aan bij het hotel, en pas de volgende ochtend zag ik de zee. Ik bleef twee dagen, waarvan ik er eentje huilend op de hotelkamer doorbracht.

Uiteindelijk komt het met Frances allemaal wel goed. De film laat goed zien dat het heel normaal is om niet meteen een carrière te hebben en dat vriendschappen veranderen. Dat het niet heel erg is dat je op je 26e nog steeds geen fatsoenlijk salaris hebt en dat je soms stomme, romantische beslissingen maakt. Dat is niet erg, er worden coole films over gemaakt.

Laat een reactie achter

Tweet about this on Twitter0Share on TumblrShare on Facebook0

Dit wil je ook weten

Over Hartklop

Leuk hoor Girls, maar wij wonen niet in Manhattan en hebben ook geen eBookdeal of vriendinnen die uit rehab gehaald moeten worden. Lees meer over Hartklop.

Contact

Contact met Hartklop? Dat kan via mail@robinsmits.nl.

Veelgestelde vragen

Antwoord op alle vragen die binnenstromen. Bekijk de FAQ.